FONETYKA KASZUBSKA interesowała już K.C. Mrongowiusza, czego dowodzi dążność do oddania wymowy specjalnym zapisem, np. dwiema literami z łuczkiem nad nimi: oa: gnoat, ploachta, poan, żoat; ua: duaka, pluachta; uo\ nuoc, raok; znaka­mi „piętrowymi" typu á, ú, np. wáknonc, lúsyna. W zapisach tych pewien porządek zauważył P.I. Prejs, który określił kilka kaszubskich cech fonetyki, przede … Czytaj więcej Fonetyka kaszubska →

FLEKSJA (kasz. fleksëjô, zjinaka, z łac. flexio, -onis 'zginanie', czyli dostosowy­wanie końcówek do tematów) to dział morfologii (obok słowotwórstwa), zaj­mujący się odmianą wyrazów. Wszystkie języki indoeuropejskie były językami fleksyjnymi, ale ich rozwój przebiega w kierunku upraszczania i za­nikania całych kategorii, np. dualu, trybu tzw. życzącego (modus optativus), ogra­niczania liczby przypadków gramatycznych, np. wołacza. Wyróżnia się … Czytaj więcej Fleksja kaszubska →

Słowotwórstwo kaszubskie różni się od ogpolskiego odmiennym nieraz wykorzystaniem na ogół wspólnych technik derywacyjnych i kompozycyjnych, zwł. funkcją i dystry- bucją określonych fonnantów, wśród których sporo archaicznych, np. -bcr. ùczba, pol. ùczenie; -ã: cełã, pol. cielę obok ciełak; -ica (fem. i demin.): bardawica, pol. brodawka, warbłëca 'samica wróbla’; -(ow)iczé: bòrowiczé 'krzew borówki; -iszcze | -ëszcze: … Czytaj więcej Słowotwórstwo kaszubskie →